hodowla golden retriever

Historia może banalna ale nasza.....

W moim życiu psy były zawsze a goldeny goszczą od 1997 roku na stałe.

Ich miłość do wszystkiego zaowocowała chęcią powiększenia naszej rodziny i tak już zostało do dziś.

  Goldeny hoduję kilkanaście lat.

   Z naszego domu pochodzi wiele pokoleń fantastycznych psiaków, będących doskonałymi kompanami swoich rodzin.

  Pierwszy raz zobaczyłam Golden Retrievera na szkoleniu w roku 1987. 

Niestety nie było mowy o nowym psie w domu i przez wiele, wiele lat było to moje marzenie.

 

  Piękny złoty retriever biegał za piłką jak oszalały zaczepiając w wolnej chwili grupę niepełnosprawnych dzieci - były podziwiać poczynania młodych psiaków na ringu posłuszeństwa. I zaczęło się... To było jak choroba. Jak nieuleczalna choroba z jedynym lekarstwem - golden!

 

  Stare psy powoli odchodziły i zostawała coraz większa pustka. W pewnej chwili zostałam sama ze swoimi marzeniami. 

Życie ma to do siebie, że płynie nie zwracając uwagi na nasze słabości i smutki...

   Dostosujesz albo zostajesz w tyle. Tak jak i ja świat się zmienił, zmieniły się potrzeby, ale nie zmienił się pogląd na temat psa - konkretnie goldena.

Jednak teraz moje marzenie mogło się urzeczywistnić.

   Nie było łatwo znaleźć kogoś, kto miał szczeniaki tej właśnie rasy. Nie chodziło tu o linię, ale konkretnie o suczkę!

    Różnie się życie układa. Raz jest lepiej, innym razem gorzej.

Wytrwałość zaowocowała goldenką o imieniu Tosia - bialutka jak mleko... Z czarnym noskiem i oczami... I mieściła się w dwóch dłoniach. 

Co to była za radość! Nieważne było, że suczka jest biała a nie jak ta wymarzona złota, ale była!

Niestety drogi moja i małej Tosi dość szybko się rozeszły i znów byłam w punkcie wyjścia - szukałam szczeniaka.

 

Po wielu miesiącach poszukiwań miałam suczkę kremową - oczywiście na imię miała Tosia.

I tu można się zatrzymać i powiedzieć - wpadłam.

Jakiś czas później miałam kolejnego Goldena - przeciwieństwo tego pierwszego soczyście złotą Maszę (Republikę Complement).

 

  Później był czas wystaw i szaleństw kynologicznych, uprawnienia hodowlane i pierwsze maluchy pod własnym przydomkiem hodowlanym Work of Art FCI.

 

   Przez nasz dom przewinęło się wiele psów tej rasy - czasami na krócej, a czasami na dłużej - wniosły swój wkład w powiększającą się rodzinę. Była Tosia, Boy, Alek, Sailor, Erica, Eryk, Gama, Biba, Gruba czy Sonia - jedne mieszkają w innych domach ze swoja rodziną a innych po prostu już nie ma... W hodowli pojawiły się dwa mioty jamników szorstkowłosych miniaturowych - mały epizod w życiu hodowlanym. 

Teraz z nami mieszkają dwie suczki Australian Silky Terrier Pola i jej młodsza siostra Suri. 

Tak naprawdę są to przyjaciele mojej córki Oli - idealne wyposażenie łóżka...

   Nie ważne jest, ile ich jest, tylko jakie są. Wszystkie nasze suki mają doskonały charakter, są spokojne i wspaniałe, może to dziwne ale ufam im. Żyją z nami, a nie obok nas. To one tworzą naszą rodzinę. Na wakacje jeździmy razem i tylko tam gdzie możemy być razem. Nie są materiałem zarobkowym, ale przyjaciółmi. Nie w kojcu - takiego nie mamy, ale z nami. Może ich być tyle, ile da się zabrać na smyczy na spacer, tak by się dało dojść do toalety, do kuchni, do łóżka. W domu nie mają swoich ustalonych miejsc, zawsze są tam gdzie jestem ja. Są świetnymi partnerami na spacerze, w domu pod nogami - tak jak teraz, gdy piszę. Mają doskonały charakter i nieocenioną duszę.

 

   Delikatny nos w chwilach zwątpienia. Są radością życia mojego i mojego domu, miłością i oddaniem, jakiej nie jest w stanie dać nikt.

 Są bezinteresowne, kochają, dlatego, że takie są. Są po prostu wspaniałe!

To są po prostu GOLDEN RETRIEVERY.

 

   Może jest wiele różnych ras o podobnym temperamencie, stylu bycia, charakterze, jednak to one są moją miłością...


 

  Życzę każdemu przyszłemu właścicielowi, by jego pupil wypełnił dom zdrową radością, miłością i przywiązaniem.

   Niech dom będzie azylem dla ludzi i zwierząt, miejscem do którego chętnie się wraca.

Aby między człowiekiem a psem zaistniała prawdziwa przyjaźń i miłość.

Moje psiaki są dla mnie moją pasją kynologiczną, moją nadzieją na lepsze jutro i innych ludzi...

 

Izabela